Er is een fout opgetreden in dit gadget

woensdag 21 september 2016

Gelukkige momenten in het park

Tijdens mijn reizen voor Mensen met een beperking aan het woord verblijf ik veelvuldig in hotels. Het ene hotel is luxueuzer dan het andere. Over mijn hotel in Dublin had ik niets te klagen. Mooie ruime slaapkamer, zelfs een aparte zitkamer, en een aangepaste badkamer. Het was geen straf daarin te verblijven. Metro Hotel Airport Dublin. Aanrader! Mooie kamers, goed eten en vriendelijk personeel. Alleen jammer dat het niet in de stad ligt. Dublin centrum ligt op een half uurtje rijden.



Maar, je gaat niet op reis om hele dagen in een hotelkamer te verblijven. Je gaat de stad in om een indruk ervan te krijgen. De architectuur, de mensen, de toegankelijkheid. Als je geluk hebt, beland je nog wel eens in een park. Zo ook in Dublin.

Ik had mij af laten zetten bij het Westbury Hotel, omdat ik daar op vrijdagavond een interviewafspraak had. Vanaf dat punt ging ik lopen. Rechtdoor, linksaf, rechtsaf. Zo kwam ik uiteindelijk uit bij een park.

In een park beleef ik altijd mijn mooiste momenten op reis. Het groen, de mensen, de zon (je gaat niet in een park lopen/zitten met regen). Het verstand kan op nul. De zon schijnt op mijn huid. De dame waar ik eerst naast zat, gaat na een tijdje weg. Haar plaats wordt ingenomen door vier studentes. Duitse. Grappig. Ik versta waar ze over spreken, niets schokkends, zonder dat zij er weet van hebben.

Twee uur voor mijn afspraak begint de lucht toch serieus te betrekken. Einde van bijna drie uur in het park. Het waren de meest relaxte uren van mijn verblijf.



 

maandag 5 september 2016

Het meest nostalgische fragment uit Zomergasten

Zomergasten 2016 zit erop. Natuurlijk viel er weer genoeg op te mopperen. Op de presentator. Thomas Erdbrink vroeg niet altijd genoeg door (Griet Op de Beeck) of zat juist onnodig te zuigen (Abou Jahjah). Vergeleken met zijn voorganger Wilfried de Jong was de gastheer van dit seizoen toch stukken aangenamer om het lang mee uit te houden. Hij mag van mij blijven.

De minst geslaagde uitzending was met Arjen Lubach. Hij bleek niet bijster interessant en ook niet veel interessants te melden te hebben. Had Mark Rutte als gast gevraagd moeten worden? De filosofie daarachter moet de VPRO nog maar eens aan de kijker uitleggen. Rutte tekende voor mij wel voor het meest nostalgische fragment uit Zomergasten. De cavia race in de Wiekentkwis van de Avro met Fred Oster. Net als het gezin Rutte keek het gezin Peters steevast naar Oster.

We spreken over meer dan 30 jaar geleden. Fred Oster, wie kent hem nog? Een schoolvoorbeeld van een quizmaster was hij eigenlijk niet. Een beetje houterig, saai overkomende man. De prijzen die hij uitdeelde daar zouden we anno 2016 hartelijk om lachen. Een buitenmodel kleurentelevisie, een strijkijzer. Voor die tijd heel wat.  Nu komen we daarvoor echt niet meer meedoen aan een spelletje op tv.

Het spektakelstuk van de Wiekentkwis was echter de cavia race op het einde. Cavia's die in een bak werden geplaatst en dan naar een deurtje moesten lopen. Elk deurtje vertegenwoordigde een bedrag in guldens. Het winnende koppel kon drie cavia's laten lopen. Het bedrag van de laatste cavia was het bedrag dat ze mee naar huis konden nemen. André van Duin was de meest populaire cavia. Maar, hij was nogal eigenwijs. Net zoals de mens. Je wist dus nooit wat je aan hem had.

Nee, ik denk niet iedere dag terug aan de Wiekentkwis.  Sterker nog, tot aan gisteravond heb ik er nooit meer aan gedacht. Maar, toen ik het terugzag, vond ik het weer een prachtig stukje televisie. Zo waren de jaren 80. Tijd voor een stukje nostalgie, mocht je het 4 september hebben gemist.

vrijdag 2 september 2016

Time for some jazz

Goed nieuws voor degenen die meer into jazz zijn wat muziek betreft. De track van 'In a bar under the sea' van dEUS voor de maand september klinkt lekker jazzy. Geniet van Nine threads.

maandag 22 augustus 2016

When summer is gone where will we be?

Nog iets meer dan vier maanden te gaan en het jaar 2016 zit er alweer op. Wat heb ik bereikt tot nu toe? Eigenlijk niet veel.

Goed, ik heb het hele jaar gewerkt tot op de dag van vandaag en daar ben ik natuurlijk blij om. Maar, het is en blijft op onzekere basis. Het kan met iedere nieuwe maand einde oefening zijn . September nog niet, daarna misschien wel.

Een vaste job is in geen velden of wegen te bekennen. Een verhuis, vooraf programmapunt 1 voor dit jaar, zit er ook niet in dankzij de blijvende vicieuze cirkel geen vast inkomen -> geen ander huis ->  geen ander huis -> geen vast inkomen (want de kans dat ik het hier in Antwerpen nog eens vind, is en blijft klein).

Je zou er moedeloos van worden. Och, ik ben het gewend zolang ik al in Antwerpen woon en ook na mijn afstuderen in Rotterdam (letterlijk een andere eeuw) liep ik jaren in werkende of werkloze onzekerheid rond.

Na nog een eerste en laatste hittegolf deze week kan ik mij weer de vraag stellen 'When summer is gone where will we be'? Om te beginnen mag ik mij dan gaan opmaken voor een korte trip naar Dublin, 15 september. En daarna? Weet jij het, weet ik het.

vrijdag 5 augustus 2016

Muzikaal pleziertje

Niet bij ieder pleziertje heb je een goed gevoel. Soms voel je je er zelfs schuldig over. Dat heb ik toch niet bij track 11 van In a bar under the sea. Het lied voor de maand augustus van deze cd is Guilty pleasures.


vrijdag 29 juli 2016

Het kan ook en het moet ook

Er is enige reden om met optimisme uit te kijken naar de nieuwe reeks Zomergasten die zondagavond begint. Allereerst is er de nieuwe presentator, Thomas Erdbrink. Dat ik geen fan was van Wilfried de Jong heb ik tot in den treure verkondigd. Thomas vind ik een goede journalist. Hij is vlot in zijn presentatie en heeft verstand van zaken. In ieder geval van zijn thuisbasis Iran. Of dat voldoende is om zes zondagavonden op een aangename en  zinnige wijze al pratend te vullen, moet natuurlijk eerst blijken. Hij heeft vooralsnog zeker krediet bij mij.

                                         Bron foto: www.parool.nl


Ook de gasten zijn het opblijven op voorhand waard. Meteen zondagavond trapt Dyab Abou Jahjah af. Voorman van de Arabisch-Europese Liga (AEL), van  Belgisch-Libanese afkomst en niet onomstreden in Antwerpen en Vlaanderen. Hier is men de rellen in Borgerhout in 2002 nog niet vergeten, waarbij zijn AEL Marokkaanse jongeren zou hebben opgehitst na de dood van een Marokkaan waar een autochtone buurman schuldig aan zou zijn. Abou Jahjah heeft altijd ontkend te willen hebben ophitsen en werd jaren later door de rechter van alle blaam gezuiverd. Na een aantal jaren in Libanon te hebben verbleven, is hij sinds een kleine twee jaar weer terug op Belgische bodem. Waar niet iedere Belgische politicus blij mee is. Hij heeft een boek geschreven, Pleidooi voor radicalisering, dat is uitgegeven bij De Bezige Bij. Wat ook niet zonder slag of stoot tot stand kwam. Hij zal het daarin vast ook hebben over zijn standpunten  tegenover Israël, die volgens sommigen neigen naar antisemitisme. Stof genoeg dus om over te praten en eens zien of Thomas Erdbrink kritisch genoeg gaat zijn om de keuze voor Abou Jahjah, en dan meteen als eerste gast, te rechtvaardigen. Bij de VPRO zullen ze de billen knijpen, want ook in Nederland rees veel verzet tegen zijn opwachting in Zomergasten.

                                         Bron foto: www.knack.be


Waar ik gek genoeg ook wel naar uitkijk, is het interview met Mark Rutte. Een van de slechtste premiers die we de afgelopen decennia hebben gehad wat mij betreft. Ik verdenk hem er daarom ook van om ja te hebben gezegd vanuit electoraal oogpunt. Volgend jaar immers Tweede Kamerverkiezingen. En juist daarom wel weer een potentieel interessant gesprek. Hoe gaat Rutte dit aanpakken? Charmeoffensief? Al voluit in de aanval tegen Geert Wilders? Hoe lief of juist niet gaat Erdbrink zijn tegenover Rutte?

Er zijn ook vrouwelijke gasten. De Vlaamse schrijfster Griet op de Beeck en oud-politica Hedy d'Ancona. Aan haar is de titel van dit blog te danken. Ik weet niet of het waar is dat ze het te pas en te onpas bezigde, maar bij de afdeling satire van de VARA haalde men in de jaren 90 altijd één en dezelfde uitspraak van haar aan: 'Het kan ook en het moet ook.'

Het kan ook en moet ook, zeker. Als dit seizoen Zomergasten weer op een teleurstelling uitloopt, haak ik echt definitief af. Ik probeer het nog één keer met frisse moed. Stel me niet teleur Thomas!   

zondag 10 juli 2016

Oude liefde roest niet

Ik ben vanmiddag bijna drie uur geïnterviewd voor een wetenschappelijke studie aangaande prostitutiebeleid in Nederland en Zweden. Inzake Zweden ben ik geen expert, maar als klant van sekswerkers in eerst Nederland en daarna Antwerpen weet ik natuurlijk het nodige over de scene en de politiek in de Lage Landen. Sla mijn boek er nog maar eens op na. Op het definitieve manuscript van die studie is het overigens nog zeker anderhalf jaar wachten. Ook daarom zou ik denk ik nooit een universitaire loopbaan kunnen hebben ambiëren, laat staan realiteit maken. Voor zo'n langdurig onderzoek ben ik te ongeduldig.


Ik wilde mijn verhaal aanvankelijk niet te persoonlijk maken, maar de vragen van de onderzoekster maakten al snel dat ik mijn verhaallijn weer opdeelde in periodes in mijn leven en de bijbehorende dames daarin. Sekswerkers, het onderwerp van de studie immers. Het toeval wilde dat ik de afgelopen dagen ook menigmaal mijn gedachten heb laten gaan over het verband levensfase en vrouwen. Ik heb nogal een geschiedenis met vrouwen. Nog nooit een relatie gehad, maar toch de nodige strubbelingen gekend en brokken gemaakt. Het goede is wel dat ik in iedere nieuwe levensfase waarin een vrouw betrokken was de fouten uit het verleden in elk geval probeerde te vermijden. Met veel pijn en moeite lukte dat tot aan Roemeense date. Bij haar heb ik bij mijn weten geen stommiteiten begaan die op het verleden hadden kunnen worden teruggevoerd. En daar ben ik twee jaar na dato nog steeds trots op!

Dat is de ene kant van het verhaal waarom ik nog steeds met Roemeense date bezig ben voor mezelf. Heus niet iedere dag. Er gaan dagen, weken voorbij dat ze uit mijn gedachten is. Maar, ze kan ineens zomaar opduiken. Vooral als er een speciale reden is om weer eens aan haar te denken. Die was er de afgelopen dagen.  Nee, er is geen nieuws wat haar betreft. Ik heb geen idee wat ze uitspookt of waar ze uithangt. Contact is er zo goed als niet meer. Dat wil zeggen: ik laat incidenteel af en toe nog wat van mij horen. Zij reageert niet erop, maar sluit mij niet af van de bestaande communicatiekanalen. Ik weet pertinent zeker dat ze tot nu toe mijn berichten in elk geval leest. Ik kan ermee leven.

Oude liefde roest niet. Dat geldt voor alle sekswerkers in het boek en sommige mislukte liefdes in mijn leven in  zijn algemeen. Van mijn  tijd met iedereen die ertoe deed, heb ik wel iets meegenomen in een volgende fase van mijn leven. De tijd na ..., ... en .... en de volgende stap die ik zette. Dat is het verhaal van de vrouwen in mijn leven waar ik het mee moet doen. Ik blijf ze eeuwig dankbaar voor de wijze lessen.

Het boek over Roemeense date is dus zo goed als gesloten, maar nog niet helemaal. Als het eenmaal zover is, heb ik er vrede mee. Ik heb al lang geleden de lessen met haar omgezet in een volgende stap in mijn leven, maar haar nu als definitieve oude liefde beschouwen, dat is nog net een te grote stap. Ik houd het bij de huidige status quo. Het sprankje hoop dat ze ooit nog eens iets van haar laat horen waardoor ik meer kom te weten over hoe het met haar is, wil ik levend houden. Er komen nog kansen daarop dit jaar.