Er is een fout opgetreden in dit gadget

vrijdag 2 december 2016

Ik weet nog niet of ik in 2017 weer wakker word op dit blog

Ik heb  dit jaar maar weinig geblogd. Ik had het te druk met meer dringende zaken. Dat zal in 2017 niet anders zijn. Er staat veel te gebeuren. Ik ga eindelijk Antwerpen verlaten, linksom of rechtsom. Dat zou al voor april moeten gebeuren. In mijn persoonlijke leven gaat er ook veel veranderen. Er komt een kortfilm gebaseerd op mijn boek Teren op betaalde liefde. Ik zou mijn Europese reis willen afronden. En dan moet ik ook nog denken aan zaken als het genereren van inkomen. Kortom: bloggen, belandt hoe dan ook op een laag pitje. Als ik het vlammetje überhaupt nog aan wil houden.

Hieronder vind je de laatste 'eerste vrijdag van de maand clip' van 2016. Dit is tevens de laatste van de jarenlange serie. Gezien de vele onzekerheden heb ik geen cd voor 2017 uitgekozen.

Kortom: of er nog iets gaat gebeuren op dit blog?  Maak me wakker voordat ik echt in slaap ben gevallen.

 

zaterdag 12 november 2016

President Trump, hoe erg wordt dat?

Natuurlijk had ook ik duizend keer liever gewild dat Hillary Clinton als nieuwe president van de VS was verkozen. Helaas, ze heeft toch ook zelf haar eigen glazen ingegooid. Ondanks het feit dat ze in zijn totaliteit meer stemmen verwierf dan Donald Trump. Ze had scherper campagne moeten voeren. Desnoods meer met modder moeten gooien. Geef het volk duidelijkheid. Over wat je in het verleden uitspookte en waar je naartoe wil met het land. Dat is wat het wil anno 2016. Met redelijkheid alleen kom je er niet meer. Trump begreep dat als geen ander. Nu hij op 20 januari zijn intrek zal nemen in het Witte Huis moeten we dus de vraag beantwoorden hoe erg dat gaat zijn.





De grootste schade heeft hij reeds gemaakt. Zwarten, latino's, progressieven lusten hem voor geen meter en demonstreren in Amerikaanse steden. Hoe hij ook hun president gaat zijn, is een groot raadsel gezien zijn standpunten inzake homo's, moslims, abortus en Mexicanen. Toch vraag ik mij af of zijn soep zo heet zal moeten worden gegeten.

Voor de verkiezingen heette het dat Obamacare zou worden afgeschaft. Nu wil hij bepaalde onderdelen toch in stand houden. Het is maar een klein voorbeeldje van wat de realiteit voor Trump gaat inhouden. Hij zou Obamacare makkelijk kunnen elimineren. De Republikeinse meerderheid in het Congres zou het toejuichen. Waarom hij nu ineens zegt dat toch niet te gaan doen, is mij een raadsel. Het lijkt me sterk dat hij na één gesprek Obama (we gaan hem missen!) een toffe peer vindt met geweldige ideeën.

Maar lang niet al zijn opvattingen worden door die Republikeinse meerderheid gedeeld.  Als hij niet als een lame duck president door het leven wil gaan, moet hij toch ook voor die meerderheid gaan inbinden.

Dat is het binnenland. Het buitenland is nog ingewikkelder. Met Poetin lijkt hij wel al goede maatjes. Zijn verstandhouding met de directe Mexicaanse buren gaat veel massage vragen. De bouw van die muur op de grens met Mexico is natuurlijk een mooi infrastructuurproject, maar Trump kent vast ook wel de geschiedenis van de Berlijnse muur. Mensen proberen er toch altijd om- of overheen te komen. No matter what. En als democratische president van de grootste democratie ter wereld is het nu ook weer zoiets om dan op Mexicanen te gaan lopen schieten.

Handelsbeleid. Voor de verkiezingen heette het dat hij de Chinezen wel eens een handelsboycot zou opleggen. De Chinezen houden zich tot nu toe stil. Heeft hij al felicitaties van die kant gekregen? Zij kunnen rustig afwachten wat Trump gaat doen. Obama zal hem ondertussen wel hebben verteld dat de Amerikaanse economie en de dollar voor een niet onbelangrijk deel drijven op groei van de Chinese economie en de wederzijdse handel. Dan is een boycot waarschijnlijk ook niet zo slim.

Geen moslims meer het land in. Wat doe je dan met de al aanwezige moslims? En zou een IS-terrorist zich daardoor überhaupt laten tegenhouden? Trump kan zich trouwens niet helemaal van de moslimwereld distantiëren. Saoedi-Arabië is een te grote bondgenoot. Turkije een belangrijk NAVO-lid. Zulke landen moet je te vriend houden. Dat gaat niet als je hun geloofsgenoten als oud vuil en potentiële terroristen behandelt.

Ja, er gaat best het een en ander veranderen onder Trump en ik houd mijn hart vast of dat wel allemaal positief gaat zijn. Maar aan doemdenkerij à la we keren terug naar de jaren 30 en er zit een zot aan de rode knop doe ik niet mee. Bedenk: zoveel manoeuvreerruimte heeft hij niet, ondanks de meerderheid in het Congres. Zie mijn opmerkingen over de weerzin tegen hem in zijn eigen partij. Hij moet uitkijken dat die weerzin niet omslaat in een interne partijrevolte.

Dat de Amerikanen niet slim hebben gekozen, zal de toekomst uitwijzen. In dier voege dat ook onder Trump het walhalla niet terugkeert. En wat er dan gebeurt? Goed mogelijk dat ze dan voor nog extremere figuren gaan kiezen of dat het huidige (al redelijk corrupte) systeem in elkaar stort. Dan zijn de rapen pas echt gaar. Laten we hopen dat de Amerikaanse kiezer en Congresleden voor die tijd weer tot bezinnen komen en voor echt functionele verandering kiezen. Wij in Europa kunnen in 2017 al het goede voorbeeld geven. Dan moeten natuurlijk niet Geert Wilders en zijn Europese vriendjes/vriendinnetjes het voor het zeggen gaan krijgen.    

Als allerlaatste: toen Obama in 2008 was verkozen, vreesde men voor een aanslag op zijn leven door een extreemrechtse fanaat. Gelukkig nooit gebeurd. Het omgekeerde is nu ook niet ondenkbaar. Trump zou niet de eerste Amerikaanse president zijn die men uit de weg wil ruimen.

vrijdag 4 november 2016

Dank voor de rozen

We hebben er elf maanden op moeten wachten, maar we zijn dan eindelijk aanbeland bij track 14 van In a bar under the sea van dEUS: Roses. Voor mij is het het prijsnummer van de cd. Sterker: na 20 jaar is het nog steeds mijn meest favoriete song van dEUS.

Waarom? Tja, zoals zo vaak heeft het te maken met het feit dat ik me kan identificeren met de tekst. In 1996 kon ik het letterlijk op mijn eigen leven toentertijd betrekken. Twintig jaar later is dat wel over. Gelukkig, je moet niet in het verleden blijven hangen. Wat overblijft, is een geweldige song. De video is ook uit 1996, dEUS live bij MTV. Tom Barman was nog een jong broekie. Enjoy!

 

zondag 30 oktober 2016

De laatste kilometers

Toegegeven: ik heb nog een paar duizend kilometer te gaan op mijn Europese reis, maar ik ga volgend jaar hoe dan ook aan mijn laatste kilometers beginnen. Een memorabel moment.

De meeste kilometers in één keer legde ik gelijk af in het jaar dat ik startte met mijn reis in het kader van Mensen met een beperking aan het woord, 2013. Het precieze aantal weet ik niet meer uit mijn hoofd. Iets rond de 5.000 kilometer in een tocht langs 13 landen. Een trip van in totaal vijfenhalve week. De jaren daarna heb ik het niet meer zo gek gemaakt. Waar financiële en praktische redenen aan ten grondslag lagen. In 2017 wil ik echter nog één keer een huzarenstukje uithalen.

In april of mei plan ik een trip langs alle landen rond, in of in de buurt van de Middellandse Zee. Te beginnen in Lissabon en dan verder via Madrid, Rome, Athene, Valletta en Nicosia. Ik hoop dat op het vasteland vooral per bus te doen. Naar Malta en Cyprus zal het vliegtuig onvermijdelijk zijn. Later in 2017 zou ik mijn reis dan moeten afsluiten in het voormalige Oostblok:  Bratislava en Sofia.

Ook nu is de grote vraag of het naast praktisch ook financieel uitvoerbaar gaat zijn. Zoals ieder jaar hoop ik op enkele gulle sponsors. Daar staat nu iets tegenover! Bekijk onderstaande video en mail me als je mij wilt sponsoren. Zegt het vooral voort!

   

zondag 9 oktober 2016

Lust voor het oog

Ik zou het met jullie eens dringend kunnen hebben over de nu heel erg snel naderende Amerikaanse presidentsverkiezingen. Of over mijn eigen beslommeringen. Ik ga de laatste weken weer van het ene uiterste naar het andere. Desnoods over de (tijdelijke?) heropleving van Oranje. Maar, het is oktober.

De temperaturen dalen en dat zie je terug in het modebeeld op straat. De dames halen de laarzen weer uit de kast. De handschoenen zullen binnenkort volgen. Jawel, het is weer tijd voor mijn jaarlijkse persoonlijke fetish: Johan's jaarlijkse laarzenblog!

Ook dit jaar post ik enkele YouTubes met modellen in laarzen, al dan niet met handschoenen. Je kent mijn voorkeur: hoe langer de laarzen, hoe mooier ik het vind. Hé, het is voor de rest een nette fetish toch? Er komt geen bloot aan te pas :-).



                                          Let op: deze is iets erotischer!

                                          Daniela geeft uitleg in het Duits

vrijdag 7 oktober 2016

Teleurgesteld in de zon?

Zomer 2016 zit erop. Hij kwam laat op gang, maar we mogen er al met al niet over klagen. Ik ben in elk geval niet teleurgesteld in de zon zelf. We hebben niet altijd dat geluk. Om de regen te vermijden, zou je onder water kunnen gaan leven. Aldus dEUS in track 13 op In a bar under the sea.


woensdag 21 september 2016

Gelukkige momenten in het park

Tijdens mijn reizen voor Mensen met een beperking aan het woord verblijf ik veelvuldig in hotels. Het ene hotel is luxueuzer dan het andere. Over mijn hotel in Dublin had ik niets te klagen. Mooie ruime slaapkamer, zelfs een aparte zitkamer, en een aangepaste badkamer. Het was geen straf daarin te verblijven. Metro Hotel Airport Dublin. Aanrader! Mooie kamers, goed eten en vriendelijk personeel. Alleen jammer dat het niet in de stad ligt. Dublin centrum ligt op een half uurtje rijden.



Maar, je gaat niet op reis om hele dagen in een hotelkamer te verblijven. Je gaat de stad in om een indruk ervan te krijgen. De architectuur, de mensen, de toegankelijkheid. Als je geluk hebt, beland je nog wel eens in een park. Zo ook in Dublin.

Ik had mij af laten zetten bij het Westbury Hotel, omdat ik daar op vrijdagavond een interviewafspraak had. Vanaf dat punt ging ik lopen. Rechtdoor, linksaf, rechtsaf. Zo kwam ik uiteindelijk uit bij een park.

In een park beleef ik altijd mijn mooiste momenten op reis. Het groen, de mensen, de zon (je gaat niet in een park lopen/zitten met regen). Het verstand kan op nul. De zon schijnt op mijn huid. De dame waar ik eerst naast zat, gaat na een tijdje weg. Haar plaats wordt ingenomen door vier studentes. Duitse. Grappig. Ik versta waar ze over spreken, niets schokkends, zonder dat zij er weet van hebben.

Twee uur voor mijn afspraak begint de lucht toch serieus te betrekken. Einde van bijna drie uur in het park. Het waren de meest relaxte uren van mijn verblijf.